اما به یقین حقیقت امر این است:

کعبه که دگر ز دوریت تاب نداشت

خود سینه شکافت بار در خانه نشست

میلاد امیر حق مبارک

یادتان هست که گفتم وقت آن است ز جا برخیزد؟

سخنم ختم نشد

همره آن  همه خوبی و صفا ،که ز مادر گفتم

کوهی از غیرت و  مردانگی و خوبی بود

تکیه گاهی که به هنگام گرفتاری و درد مرحم بود

نام او بود پدر. نام او بابا بود

او ز جا خواسته بود

بود این دغدغه اش ، نیت هر روزش

عزم او جزم که هر روز شود سفره ی ما

پر ز عطر و طعم نان حلال

آری آن نان حلال است و همان ذکرخدا ،

که شده شاعری و نوکری اهل ولا روزی ما

او ز جا خواسته بود

دست او دست خدا محکم و گرم

دل او گرم به الطاف خدا صبح نماز

بعد صبحانه ی گرمی که پر از چای و پراز خاطره بود

بعد آن ذکر پر از معنی و آن بسم الله

او ز جا خواسته بود

دست بوسش هستم

بوسه بر دست خدا که به جانم که به اعماق دلم روح دهد

کاش مثل مادر

دست خود را به دعا بردارد

گوید از جان و دلش ای خدا فرزندم! چشم بر سوز دعایم دارد

او ز جا خواسته بود

 مصادف با روز میلاد امیرالمونین(علیه السلام)

گر حاجت ما قبول گردد یا رد

از دست سماجتم به من خرده مگیر

ارباب شدن وظیفه ای هم دارد

در جرگهی دوستان جایم دادید

امروز هم از شما توقع دارم

یادم نرود که کربلایم دادید

یا جواد الائمه(ع) ادرکنی

بعد از آن بانگ اذان

وقت آن است ز جا برخیزد

با سرانداز سپید

جانمازی لبریز از گل سرخ دعا، شسته در رود نماز

سینه ای عاشق هر لحظه مناجات خدا

مادرم را گویم

وقت آن است زجا برخیزد

تا به تکبیر نماز

خانه ی ما را باز کبریایی سازد

با همان لحن قشنگ ،سجده بر خاک نیاز

چقدر چادر او خواستنی است

سخت دلبند دعایش هستم

آرزویم این است بعد هر راز و نیاز

دست خود را به دعا بردارد

گوید از جان و دلش ای خدا فرزندم ، چشم بر ذکر و دعایم دارد

وقت آن است ز جا برخیزد

بعد آن ذکر و دعا

با همان لهجه ی شیرین قدیمی که پر از خاطره هاست

با دلی صاف و روان، بعد یک ذکر سلام و صلوات

فالی از حضرت حافظ گیرد

برگی  از یوسف گمگشته  وکنعان خواند

گویدم غصه نخور ، یار بر می گردد

کلبه ی حزن گلستان گردد

وقت آن است ز جا برخیزد

گویدم هرچه که هستی یا اگر هرکه شدی باز جوادی هستی

عاشق عطر صدایش هستم

که به جانم که به اعماق وجودم به دلم بنشسته

عاشق آن مثل دیرینه:

"که اگر آنچه نباید بکنی، از تو راضی نشوم"

و من آن کودک لجباز قدیمی که دگر پیرشده

چشم بر روی چو ماهش دارم

کاش آن طفل قدیمی به سرش تا به ابد

 دست  پر مهر و پر از معنی مادر باشد

وقت آن است ز جا برخیزد

کی سائل اهل بیت (ع) نومید شود

حتی کره ی زمین که تاریک بود

از نور دعایتان چو خورشید شود

ای مادر امامت که سرایتان ماه منیر اهل آسمان است ای زهرا (س) طلوعتان مبارک

ای فضه بیا خون تنش جاری شد

دیگر اثر از شفا و بهبودی نیست

طفلیم ولی وقت عزاداری شد

روزتان فرخنده،لبتان پرخنده،خانه ی دلهاتان، سبز و زیبا و به دور از کینه، خالی از گرد و غبار

عیدتان مبارک

آنجا که تو هستی بهار ما همانجاست

آری بهار است و طبیعت شادمان است

ای کاش بازآیی که آن دم شادی ماست

افلاک به ناز مقدمت می نازد

خورشید، خجل رنگ ز رخ می بازد

از شوق زمین به چرخ در آمده است

در وصف تو آسمان غزل می سازد

میلاد دو نور مبارک

هرچند که نغمه ی فرج می خوانم

من لایقتان نگشته ام می دانم

اما ز شما به یک نگه کم نشود

من هم سر راه منتظر می مانم

آغاز امامتت مبارک آقا

Powered By
  BLOGFA.COM